Навіны

Дарагія сябры! З 1-га лістапада пачынаецца продаж білетаў на навагоднюю праграму Беларускага тэатра «Лялька». Снягурка просіць Дзеда Мароза прынесці чароўную ялінку 26.10.2017

Віншуем! За высокія творчыя дасягненні ў галіне культуры і мастацтва ў намінацыі «Лепшы артыст тэатра» прэміяй Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта ўзнагароджаны вядучы майстар сцэны Яўген Гусеў. Граматамі Віцебскага абласнога камітэта Беларускага прафесійнага саюзу работнікаў культуры, інфармацыі, спорту і турызму адзначаныя мастак па святле Аляксандр Воранаў і вартаўнік Наталля Сіманенка 10.10.2017

Віншуем! Калектыў Беларускага тэатра «Лялька» адзначаны дыпломам І Кіеўскага міжнароднага фестывалю тэатраў лялек «PUPPET.UP!» за раскрыццё прыгажосці ўсходняй культуры ў спектаклі «Чароўная зброя Кэндзо». Японская казка ў выкананні беларускіх майстроў-лялечнікаў па-сапраўднаму кранула сэрцы ўкраінскіх гледачоў 05.10.2017

Беларускі тэатр “Лялька” распачаў свой трыццаць другі сезон. Гучна і весела 24.09.2017

Увечары 24 верасня сталі вядомыя лепшыя артысты папярэдняга тэатральнага сезону. У намінацыі “Лепшая мужчынская роля” перамог Яўген Гусеў, што стварыў вобраз Пісьменніка ў спектаклі “Фенька” 24.09.2017

Смуткуем з прычыны смерці народнага артыста Расіі, мастацкага кіраўніка Мыцішчынскага гарадскога муніцыпальнага тэатра лялек «Агніва» Станіслава Фёдаравіча Жалезкіна. Станіслаў Фёдаравіч і створаны ім унікальны калектыў заўсёды быў жаданым госцем у Віцебску 18.09.2017

«Лялька» нарадзіла «Феньку» і адпачывае. 29 ліпеня адбыўся папярэдні прагляд спектакля «Фенька», пастаўленага Міхасём Клімчуком 28.07.2017

Квитки на верасень можна набыць тольки праз интернет. Каса пачне празаваць з 29.08. 24.07.2017

А напрыканцы ў “Лялечны квартал” прыйшоў “Бармалей”! У выкананні артыстаў Ровенскага абласнога акадэмічнага тэатра лялек. Спектакль, які прыдумала рэжысёр Марына Назаранка, варта было б рэкамендаваць для прагляду ўсім настаўнікам 17.07.2017

“А ў напеве Бана-Жвірбы чуўся начны прыбой ліп на раздарожжы, спеў верасу пад капытамі баявых коней, песня кахання ў заранцы, шолах азёрных хваль, крык вадзянога бугая ў дрыгве і посвіст ветру ў байніцах разбураных вежаў — усё тое, што ёсць наш край. І абыякавых не было 16.07.2017

Вiктар Клiмчук. Эсэ.

Ці ведаеце вы, што у нашым горадзе ёсць свой Карабас-Барабас? Безумоўна, аб прысутнасць стваральніка i натхніцеля тэатра лялек здагадацца няцяжка. Аднак нямногія ведаюць, што з'явіўся «Карабас» у Віцебску ў верасні 1985-га. Мастацкі кіраўнік «дарослага» тэатра імя Я.Коласа Валеры Мазынскі ды дырэктар Геральд Асвяцінскі надумалі распачаць выхаванне будучага «драмаўскага» гледача ледзь не з пялюшак, стварыўшы пры тэатры лялечную трупу. І гэта ўжо потым, праз 5 год, адчуўшы уласную сілу i добра-такі акрыяўшы пад апекай акадэмічнага тэатра, лялечнікі выявілі характар i аддзяліліся, пакінуўшы імянітых бацькоў. А ў 85-м Віцебск меў толькі аднаго рупліўца на ніве старажытнага мастацтва тэатра лялек — Віктара Клімчука. Малавядомага яшчэ рэжысёра мала хто успрымаў усур'ёз. 3 вышыні свайго вопыту глядзелі на яго артысты драмы.

Мабыць, з-за таго, што Віцебск занадта доўга не ведаў, што такое прафесійны лялечны тэатр.

Гэта «непрыманне» малазразумелай дылетанту эстэтыкі адчуваецца i зараз. Ужо шырокавядомы ў горадзе, краіне i за межамі Віктар Клімчук з трывогай разважае, цi прымуць дарослыя гледачы ў тэатры лялек спектаклі, пастаўленыя выключна для ix. А напачатку такія думкі рэжысёра не турбавалі. Найвялікшай праблемай для Віктара Клімчука было дастукацца да сэрцаў маленькіх гледачоў. I гэта атрымалася як нельга лепш. Сёння для дзяцей «Ляль­ка» — ледзь не культавая ўстанова, куды можна хадзіць  хоць  кожны дзень, спектаклі ў якой можна глядзець па некалькі разоў. I як не надакучыць? Не надакучае таму, што рэжысёр Віктар Клімчук зразумеў адзін сакрэт, якім дзеліцца з задавальннем: тэатр для дзяцей павінен мяняцца увесь час. I справа не у тым, што звыклая эстэтыка прыядаецца маленькаму гледачу. Статычнасць, нязменнасць, на думку Клімчука, шкодзяць i самому творчаму калектыву. Этапы марыянетачнага i музычнага тэатра «Лялька» ўжo мінула. Чым здзівіць Клімчук далей? Глыбока псіхалагічнымі спектаклямі, якіх у рэпертуары ўжо нямала, альбо дзіўным сімбіёзам ycix лепшых знаходак у галіне эстэтыкі, што з'явіліся ў багажы рэжысёра за такія доугія, ці, можа, такія кароткія гады?

Часта Клімчук узгадвае, як набіраў у трупу cвaix першых артыстаў. Толькі двое з ix мелі спецыяльную, лялечную, адукацыю. 3 астатніх ён сваімі рукамі «ляпіў» лялечнікаў, за матэрыял узяўшы выпускнікоў вучылішча мастацтваў. I вылепіў, стварыў. Зараз такой трупай, як у Віцебску, мог бы ганарыцца любы тэатр. Нельга не зайздросціць запалу, весялосці, працаздольнасці артыстаў «Лялькі», той вялікай станоўчай энергіі, якую выпраменьвае ўвесь калектыў.

Піліпка і ведзьма

С.Кавалёў, для дзяцей ад 5 год 1:20

Пачынаецца казка вельмі проста і традыцыйна для народнага твора. Жылі-былі дзед і баба і не было ў іх дзяцей. Даведзены да адчаю дзед выразае драўлянага «сынка» і — о дзіва! — той ажывае. Вось тут і з’яўляецца Ведзьма, якая хоча перашкодзіць агульнаму шчасцю.

На сцэне тэатра казка ператвараецца ў вясёлы жарт. Тут і Ведзьма зусім не страшная. Проста ёй хочацца такой здавацца. І Піліпку ніякая сур’ёзная небяспека не пагражае. Ды наогул, гэтае здарэнне не адбылося на самой справе. Яго разыгралі тата і мама для свайго маленькага сынка, каб навучыць яго не баяцца цяжкасцей і жахаў. А хто выйшаў пераможцам з гэтай незвычайнай і напружанай гісторыі? Канечне, Піліпка. Хіба ж бывае іначай у добрых дзіцячых фантазіях, у вясёлых гульнях і ў найлепшых казках.